Falafel Power : Boogie Balagan

Biri filistinli diğeri israilli iki üyeden oluşuyor Boogie Balagan grubu. Fransa'da yaşıyorlar. Geçen Şubat ayında Türkiye'ye gelmişler fakat ben kendilerinden yeni haberdar oldum.

İlginç bir detay, grup üyelerinin aralarından hangisinin israil asıllı hangisinin filistin asıllı olduğuna dair açıklamada bulunmuyor olmaları. Şarkılarını Palestisrael için söylüyorlar ve güçlerini falafelden alıyorlar.

Şarkı sözleri fransızca, ingilizce, arapça, ibranice. Rock'n Roll yaptıkları söylenmiş bir kaç yerde fakat diğer parçalarını da dinleyince spesifik bir tarza uyduramadım, biraz Baba Zula havası sezdim, öyle saykodelik, öyle oynak.

Ve karşınızda kendileriyle tanıştığım parça "ride on ride on":





Sahnede dinlemek isteyenler için: facebook event sayfası
Evinde dinlemek isteyenler için: myspace sayfası

Yumurta

Son dönemin en anlamlı protesto ifadesi olan protein maddesi. Öğrenci kolektiflerinin uzun bir süredir ona yüklediği anlam bugün “sofraların bu vazgeçilmezini” daha bir özel kılıyor. Belki de kimsenin beceremediğini Öğrenci kolektifleri beceriyor. AKP iktidarına karşı amansız muhalefet. Dikkat edilirse başbakan’da dahil en çok muhatap aldıkları onları en çok kızdıranlar mevcut muhalefet değil bu yumurtalar oluyor o ileri demokrasilerinde “demokrasi havarileri” polis şiddetini bir anda meşrulaştırıyorlar. Ya da gençlerin protesto yöntemleri çok geri hoş değil böyle görüntüler ya da bildiğimiz klasik edebiyat “bizim zamanımızda da böyle şeyler vardı yanlış yoldalar...”. Peki yumurtadan rahatsız olmaları ve onu bir şiddet unsuru olarak göstermeleri ne kadar doğru? Hatırlarım yakın zamana kadar üniversitelerde yaşanan şiddet olaylarına ve bu tarz şiddet protestolarına Avrupa ülkeleri örnek gösterilir ve yumurtalı domatesli protestolar medeniyet ölçüsü olarak verilirdi. Kendilerine hemen hiçbir yerde söz hakkı tanınmayan hemen her zaman toplumun her kesimine hedef gösterilen muhalif gençler için seslerini duyurmaları için en güzel silah haline gelmiştir yumurta. Ve rutinleşen eylemlerin şenlenmesine yol açmıştır. En azından amansız protestonun gücünü ortaya koymuştur.


siyasilerin zekasının kaynağı yumurta

Bunun yanında, yumurta yerine fikirlerini beyan etsinler diyenler, kalemlerini konuştursunlar diyenler çıkıyor."yumurtaları yiyin de beyniniz çalışsın" diyen akp milletvekili gibileri. Öncelikle belirtmek gerek, dikkate alınmayan, dönüşüme dönüştürmeye bir katkı veremeyen hiçbir şekilde eyleme geçirilmeyen fikirin, düşüncenin, yazının, kalemşorluğun bir anlamı yok. Kendi bildiklerini okuyan siyasiler gençlerin sözlerini hiç dikkate almadığı sürece bu böyle olacak. Buna en güzel örnek Üniversitelerde öğrencilerin hiçbir şekilde söz hakkı olmaması. Hiçbir şekilde üniversitelerde öğrencilerin talepleri dikkate alınmıyor. Ama sermaye var, hükümet var, polis var, asker var, herşey var ama o üniversitenin bileşeni öğrenci yok, akademisyen baskı altında, üniversite çalışanının ise esamesi okunmuyor. Bu aşamadan sonra öğrenciler düşüncelerini söylesinler diyenler durup bir kez daha düşünsünler. Peki, okuyarak, düşünce üreterek, kalem sallayarak mücadele vermeye çalışanlar yok mu? Elbette var. Ancak onlara da başbakan'dan gelsin “Çok okuyan arkadaşlar şimdi sefilleri oynuyor.” yumurtanın protein zenginliğinin kaynağı işte bu söz de yatıyor.

Haneke ve [içine ettiği] hayallerimiz

İşten gelmişsiniz. Hızlıca bir duş alıp gri eşofmanlarınızı giyiyorsunuz. İçi sulu kalınca bir biftek yanında kırmızı şarabınızı içiyorsunuz. Yavaş yavaş küçük lokmalarınızı çiğniyorsunuz. Ortada derin bir kâsede iri doğranmış yeşilliklerden oluşan zeytinyağı-balzamik soslu salatanızdan bir çatal alıp onu da yavaş yavaş ağzınızda öğütüyorsunuz. Bulaşıkları makineye kaldırdıktan sonra filtre kahvenizi hazırlayıp büyük fincanlarda ellerinizi ısıtarak içiyorsunuz. Loş ve gözü yormayacak şekilde iyi aydınlatılmış salonumuzun en rahat koltuğuna kuruluyorsunuz. Elinizde Milan Kundera’nın Şaka’sı, 2-3 sigara, kahve ve bitter çikolata eşliğinde 80-90 sayfa kadarını rahat bir miskinlik içinde okuyorsunuz. Dişlerinizi, temiz ve hijyenik banyonuzda fırçalıyorsunuz. Yatağa gitmek için yeterli temizlik içerisindesiniz. Yatak odasının duvarlar uçuk toz renkleriyle boyanmış; açığın açığı mavi ve ya varla yok arası bir pembe olmadı mat bir beyaz. Çarşaflar bembeyaz lavanta kokulu. Odaya uyku getirecek tatlı mı tatlı bir koku ve serinlik hakim ki hafif kuş tüyü yorganınızın altında sıcaklamayın. Sabah uyandığınızda tahta pencereden 30 derece açıyla gelen güneş ışığının içeri vurduğunu görüyorsunuz. Tüm vücudunuzu uzatarak kocaman esniyorsunuz, yarı açık pencerede uçuşan tül perdeler odaya hülyalı bir hava veriyor. İçeri sızan kuş cıvıltıları da güne başlamak için ayrı bir enerji kaynağı. Kahve, portakal suyu ve omletten oluşan kahvaltınızı mutfaktaki bar tarzı masanızda yedikten sonra taze, enerjik, esnek ve fit işinize gidiyorsunuz. Gerisi işe ait bahsedilmesine lüzum olmayan ayrıntılar bütünü. Akşam ise elinize balyoz alıp tüm o toz pembe, içerisinde aşırı hiçbir renk barındırmayan İKEA gerçekliğini yerle bir ediyorsunuz, ardından da kendinizi. Nasıl, son tanıdık geldi mi?

İşteyken kendimi hep bu tür hayaller kurarken buluyorum. Akşam eve gitsem şöyle güzel bir yemek yesem, ardından sessizlik ve huşu içerisinde şu kitabı okusam, ardından da yumuşacık çarşaflar ve yastıklar dünyasında derin bir uyku çeksem. Tam bu hayallere dalmış iken aklıma Haneke’nin o meşum filmi Yedinci Kıta geliyor. Kura kura hayal olarak tüm ailenin toplu bir intihara gittiği filmini kurduğumu ne yazık ki fark ediyorum. Güzel başlayan bir rüyadan kâbusla uyanıyorum. Sonrasında yeni hayaller…

Hafta sonu, işte o güzel efil efil odanızda uyanmışsınız. 1.50 boyunuzu 2 metreye kadar esnetmişsiniz. Akşamdan hazırladığınız bavulunuz, spor ayakkabılar, yağmurluk, yağmur çizmesi, içi tüylü eşofman altları ve sweatshirtlerle dolu. Altan giymek için %100 koton t-shirtler ve yine %100 koton iç çamaşırları. Kısacası teninizde en ufak tahriş oluşturabilecek bir düğme, % 5 elestan bile elenmiş. Mevsimlerden sonbahar, tam da göl kenarındaki evinizin en güzel olduğu dönem. Arabanıza biniyorsunuz ve kulaklarınızı yormayacak bir müzikle kahve – yeşil ağaçların sardığı yollardan göl kenarındaki evinize ulaşıyorsunuz. Yağmur botlarınızı giyip göl kenarında bir yürüyüşe çıkıyorsunuz. Mis gibi çam kokularını içinize çekip doğanın o sessizliği ile huzur buluyorsunuz. Eve gelince şöminenizi yakıp, battaniyenizi dizlerinize atıp kitabınızı okuyorsunuz. Sıcaktan hafifçe içiniz geçip yarım saatlik bir şekerleme yapıyorsunuz. Uyandığınızda odanın kapısından beyaz eldivenli bir el uzandığını görüyorsunuz. Beyaz eldivenleri olan ve beyaz golf giysileri giyinmiş iki genç size gün boyunca tülü işkenceler yapıyor ve bu ölümünüzle sonuçlanıyor. Nasıl, bu hayali beğendiniz mi?

Bu da hafta sonu fantezileri. Sık sık kendimi bu hayali kurarken de buluyorum. Hafta sonu gelse de şöyle doğa yürüyüşleri yapsak, oksijen depolasak. Şehirden kaçsak. Sapanca taraflarında bir evimiz olsa. Tam hayaller kurarken yine Haneke uyandırıyor beni. Bu sefer de hayal olarak kurduğumun aslında Ölümcül Oyunlar’dan başkası olmadığını anlıyorum.


Peki bu filmleri izlediğim için mi bu hayalleri kuruyorum? Sanmıyorum. Haneke, hem hayalleri vermiş, hem de benim sandığım hayallerimi yerle bir etmiş olamaz. Haneke bilinç altımızı, yıllardır bir çok imaj ile örülmüş özlenilen/özenilen dünyamızı çok iyi biliyor. Bizi bu hayallerden nasıl tiksindireceğini ve aslında o konformist, parayı bulunca ilk sahip olacağımız gri ve tonlarına sahip dünyanın nasıl da saçma, dünyanın gerçeklerinden uzak, rutinliği ile de bir o kadar sıkıcı, yabancılaştırıcı ve boş olduğunu da biliyor. Üstelik bu dünyayı ne kadar entelektüel olduğunuz da anlamlı kılmıyor. Klasik müzik dinlemeniz, klasikleri ve ya zorlu felsefi metinleri okuyor olmanız, iyi bir piyano virtiyözü olmanız ve ya azınlıkların haklarına az-çok saygılı olmanız sizi Haneke’nin beyaz eldivenli cellatından kurtarmaz, sadece hedefi yapar.

İyi hayaller…